BLOG DUSTY EEN STAPJE VERDER

Juli 2011

We zijn weer een aantal weken verder na onze mijlpaal. Het opstappen wordt steeds normaler. Dusty kan netjes stil blijven staan en geeft geen heftige reacties meer op mijn rechterbeen. Het opstappen is al bijna de normaalste zaak van de wereld.

Dus zijn we een stapje verder gegaan. Ik wil graag dat Dusty weet en leert dat zodra er iemand op zijn rug zit dit niet betekent dat hij dingen moet. Deze weken gaan we dan ook besteden aan een andere insteek. Iemand op je rug betekent - leuke dingen en geen spanning. De beste manier op dat te doen is om gewoon te gaan zitten en niets te vragen aan je paard. Hij mag dus zelf bepalen waar hij heen loopt, wat hij doet en wanneer hij gaat stilstaan. 

Misschien denk je bij jezelf wat raar, het paard moet toch luisteren en als je erop zit dan vraag je toch dingen? Ja dat is ook zo. Uiteindelijk zal ik natuurlijk ook dingen gaan vragen. Maar op dit moment schiet Dusty zo snel nog in angst, en zodra dat gebeurd kan hij niets leren. 

Bij een paard wat gaat rennen/vluchten is het nogal duidelijk dat er angst aanwezig is, en meestal kun je die angst en adrenaline wegnemen door het paard te laten bewegen.
 
Bij een paard zoals Dusty is het subtieler omdat hij naar binnen slaat. De symptomen waar je dat aan kan zien zijn een starre blik, een strakke mond, oren naar opzij of naar achter, en je moet sterkere hulpen geven om 'door te dringen' , blijf je zo'n paard pushen (en dat hoeft soms helemaal niet veel te zijn) dan klapt hij eruit met alle gevolgen van dien. In een reflex komt alle opgeslagen adrenaline eruit. 

Daarom is het belangrijk om kleine stapjes te nemen en goed te letten op zijn uitdrukking. 

Vaak heeft hij na het rijden nog even tijd nodig en gaat hij erg geeuwen. Dit alles heeft te maken met het verwerken van stress. Voor mij een teken dat ik op een grens zat. En Dusty tijd nodig heeft om het allemaal te verwerken.